Połonina Wetlińska
Zachód na Połoninie.
foto. I. Jóźwik.
|
Połonina Wetlińska jest najdalej wysuniętą na zachód z całego bieszczadzkiego pasma połonin.
Grzbiet połoniny ma kręty przebieg. Obniżenie Przełęczy Orłowicza dzieli go na dwie części:
mniejszą, zachodnią, ze szczytem Smerek oraz większą, wschodnią.
W części wschodniej znajduje się najwyższy szczyt połoniny Roh 1255m oraz schronisko PTTK zwane
Chatką Puchatka.
Masyw połoniny ogranicza od południa i zachodu dolina potoku Wetlinka, a od wschodu dolina
potoku Prowcza i jej przedłużenie potok Nasiczański.
Północne odnogi pasma sięgają doliny Sanu. Na południowym wschodzie, poprzez Przełęcz nad
Berechami Połonina Wetlińska łączy się z grzbietem Działu w paśmie granicznym.
Wyższe partie Wetlińskiej obejmują typowe bieszczadzkie połoniny.
Chatka Puchatka.
foto. I. Jóźwik.
|
Stoki południowe, lepiej nasłonecznione, pokrywają bujne trawy, na północnych dominują
borówczyska. Niższe partie zwłaszcza na stokach północnych, porastają rozległe lasy bukowe. Wszystkie kulminacje głównego grzbietu znane są ze wspaniałych widoków. Cała Połonina Wetlińska
i większa część jej masywu znajduje się obecnie w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego.
W okresie I wojny światowej w masywie Połoniny Wetlińskiej toczyły się ciężkie walki pozycyjne
pomiędzy wojskami austriackimi a rosyjskimi.
Główna linia obrony austriackiej przebiegała przez Dwernik - Kamień, Magurkę i Bukowinę. Z kolei latem 1944 r. w leśnych ostępach Stołów znajdował przez tydzień schronienie sowiecki
oddział partyzancki M.Kunickiego "Muchy". W okresie walk z UPA w Suchych Rzekach działała
ukraińska szkoła podoficerska bieszczadzkiego batalionu "Rena".
Zima na Połoninie.
foto. I. Jóźwik.
|
Jeszcze w okresie międzywojennym na Połoninie Wetlińskiej wypasano masowo woły i jałówki.
Włościanie organizowali wspólny wypas, dzierżawiąc pastwiska od właścicieli okolicznych dóbr.
Miejscowe podanie mówi, że połoninie podzielono w oryginalny sposób: wszyscy panowie wyjechali
jednego dnia konno ze swoich dworów, a granice wytyczono tam, gdzie się spotkali.
Dziedzic z Hulskiego zaspał i nie dotarł na połoninę, przez co wieś Hulskie musiała paść swoje
bydło na Otrycie.
Przez masyw połoniny prowadzi fragment głównego szlaku beskidzkiego znakowany
on jest kolorem czerwonym. Rozpoczyna się w miejscowości Smerek i prowadzi na szczyt o tej samej nazwie. Następnie schodzi
do Przełęczy Orłowicza gdzie znajduje się węzeł szlaków.
Połonina Wetlińska.
foto. I. Jóźwik.
|
Z przełęczy na południe odchodzi żółty
szlak do Wetliny, a kierując się na północ mamy do wyboru dwie trasy: czarnym szlakiem możemy
dotrzeć przez Wysokie Berdo do nieistniejącej wsi Jaworzec gdzie znajduje się schronisko-bacówka
PTTK, lub szlak żółty który sprowadzi nas do Suchych Rzek.
Idąc jednak dalej szlakiem czerwonym pokonujemy całą długość połoniny, gdzie na końcu czeka na
nas schronisko "Chatka Puchatka".
Na trasie szlaku żółtego odchodzi znakowany na czarno szlak którym dojdziemy do Górnej Wetlinki.
Połonina Wetlińska jest jednym z najbardziej odwiedzanych miejsc w Bieszczadach, więc turyści
chcący przejść to pasmo w spokoju i ciszy powinni unikać okresu wakacyjnego i długich przerw w
pracy. Na połoninie panuje wtedy gwar i tłok a Chatka Puchatka oblegana jest przez wycieczki.
Tutaj mamy też dwie możliwości dalszej trasy, możemy iść dalej
szlakiem beskidzkim i zejść z połoniny w Berehach Górnych, lub zejść szlakiem żółtym (tzw.
"Końska droga") do Przełęczy Wyżnej.
|
)
Mapy współczesne
POGODA GOPR 
