Osada rolniczo - letniskowa przy Małej Obwodnicy, 3 km na południe od Wołkowyi (ok. 370
mieszk.). Autobusy m.in. do Leska, Sanoka, w sezonie letnim do Ustrzyk Górnych przez Polanę.
Dwa duże ośrodki wczasowe, kościół filialny. Zabudowa ciągnie się w bocznej dolinie podchodzącej
pod Korbanię.
Bukowiec lokowano na prawie wołoskim w dobrach Balów z Hoczwi. Istniał już w 1498 r. W 1921 r.
liczył 91 domów i 553 mieszkańców (457 grek., 65 rzym., 31 mojż.). Mieszkało tu również 5 rodzin
cygańskich. W 1946 r. ludność ukraińska, uprzedzona o terminie wysiedlenia, uciekła do lasu.
W odwecie oddział KBW spalił górną część wsi (dolną zamieszkiwali Polacy). Wówczas pogorzelcy
"dobrowolnie" zgodzili się wyjechać do ZSRS. W 1947 r. ostatnich piętnaście rodzin przesiedlono
w Olsztyńskie. Po 1956 r. kilka z nich powróciło.
Kościół w Bukowcu.
foto. I. Jóźwik.
W środkowej części wsi zachowały się pozostałości drewnianej cerkwi, zbudowanej w 1865 r.
podmurówka z betonowymi schodami i ruiną mensy ołtarzowej. Obok murowana, parawanowa dzwonnica.
Przez górną część wsi przebiega szlak znakowany z Wołkowyi do Terki. Odchodzi od niego znakowany
zielonymi trójkątami szlak spacerowy na Korbanię (894 m), skąd wspaniały widok na Jezioro
Solińskie i Połoninę Wetlińską.
Tekst z przewodnika "Bieszczady" za zgodą O.W. REWASZ
)
