Nieistniejąca wieś i miejscowość wczasowa w najwyższej części doliny Sanu, w pobliżu Przełęczy Uzockiej, obecnie na terenie BPN.
Nazwa Sianek pochodzi nie od siana, lecz od rzeki San (ukr. Sian.) Wieś lokowano na prawie wołoskim na poludniowo-wschodnim krańcu sobieńskich dóbr Kmitów. Wzmiankowana po raz pierwszy w 1580 r. pod nazwa"Sanskie': Zbudowana w latach siedemdziesiątych XIX w. linia kolejowa z Przemyśla przez Przełęcz Uzocka do Uzhorodu przyczyniła się do rozwoju Sianek jako ośrodka letniskowo - turystycznego: w 1880 r. było tu 50 domów i 355 mieszkańców, w 1921 r. już 117 domów i 788 mieszkańców (488 grek., 177 rzym., 119 mojż.), w 1937 r. zaś ok. 200 domów i ok. 1500 mieszkańców. Co najmniej od początku XIX w. do II wojny światowej majątek w Siankach stanowił własność Stroińskich.
W ostatnich latach przed wojna w Siankach istniało dziesięć domów letniskowych, sześć pensjonatów, kwatery prywatne, luksusowe schronisko Przemyskiego Towarzystwa Narciarskiego i dwa inne schroniska; w sumie prawie dwa tysiące miejsc noclegowych. Działało kilka restauracji, bufet kolejowy, siedem sklepów spożywczych, piekarnia, orkiestra sezonowa, teatr amatorski, biblioteka, dancingi; istniały korty tenisowe, boiska siatkówki i koszykówki, skocznia narciarska i tor saneczkowy. Zima były tu wspaniale tereny narciarskie. Nad porządkiem czuwał posterunek Policji Państwowej i strażnica Straży Granicznej.
Na początku XX w. wzniesiono kościół oraz murowana neogotycka kaplice przy dworze. Kaplice (wg projektu Hendla) ufundowali Stroińscy po tym, jak w krótkim czasie zmarły dwie ich córki. Ciała zmarłych spoczęły w podziemiu kaplicy; wysadzono ja w powietrze ok. 1970 r.
Po 1945 r. wieś przecięła biegnąca wzdłuż Sanu granica; większość starej zabudowy (poza stacja i osiedlem przystacyjnym, które pozostały po stronie sowieckiej) ulęgła zniszczeniu. Po polskiej stronie pozostal cmentarz ze słynnym wśród bieszczadzkich turystów Grobem Hrabiny, czyli grobowcem Klary (zm. 1867) i Franciszka (zm.1893) Stroińskich, położony na brzegu Sanu. Pośrodku cmentarza, w kępie świerków, podmurówka po spalonej w 1947 r. cerkwi; obok ruiny murowanej kapliczki. Jeszcze w latach osiemdziesiątych miejsce to było zdewastowane i zarośnięte. Obecnie pod opieką Bieszczadzkiego Parku Narodowego, opatrzone tablicą informacyjną.
W Siankach w różnym okresie istniało pięć cerkwi greckokatolickich, z których trzy istnieją nadal. Najstarszą, wzmiankowaną w 1645 r., przeniesiono w 1703 r. do wsi Kostryna na ukraińskim Zakarpaciu, gdzie można ją dziś obejrzeć.
Druga z kolei w pierwszej połowie XIX w. powędrowała do innej zakarpackiej miejscowości Soli. Trzecią była cerkiew przy Grobie Hrabiny, zbudowana w 1831 r. Czwartą zbudowano w 1908 r.; była bardzo podobna do istniejącej do dziś cerkwi w Bystrem. Rozebrali ją po wojnie sowieccy pogranicznicy. Piąta i jak dotąd ostatnia stanęła w 1990 r. na wzgórku w ukraińskiej, nadal zamieszkałej części Sianek. Nad Sanem, 250 m na północ od ujścia drugiego lewego dopływu (potoku Niedźwiedź) można odnaleźć fundamenty zabudowań dworu Stroińskich. Z Bukowca do Grobu Hrabiny doprowadza ścieżka dydaktyczna BPN (biało niebieskie kwadraty).
Tekst z przewodnika "Bieszczady" za zgodą O.W. REWASZ
Rozkład jazdy autobusów w Stuposianach (Do Sianek nie dojeżdżają autobusy)
Autorzy serwisu nie odpowiadają za rzetelność danych dostarczonych przez przewoźników, rozkłady staramy się na bieżąco aktualizować. Dokładne informacje o połączeniach można uzyskać w punktach informacyjnych Sanok: (013)464 39 16, Lesko: (013) 469 85 43, Ustrzyki Dln.: (013) 461 12 36.
;)
OFERTY TURYSTYCZNE
Mapy współczesne
)
)
)
)
)
POLECAMY
